Kerst is voorbij en het nieuwe jaar is weer begonnen. Ik was erg benieuwd hoe kerst en oud en nieuw hier zou zijn, Kerst wordt hier vrijwel niet gevierd en oud en nieuw is volgens de Nepalese traditie in mei in het jaar 2071 om precies te zijn. Het komt erop neer dat ze hier hele andere feestdagen hebben als wij. Toch wilde ik hoe dan ook wat met kerst doen.

Mick en ik hadden eerst het Idee om de kids van ons weeshuis te verrassen met een diner in het tehuis, helaas zou de begeleiding dan zelf moeten koken en we wilden hen ook een bijzondere kerst geven. Al snel zaten we vol ideeën om de kinderen te verrassen. Mick wilde als afscheidcadeau een fiets geven. Kerst en zijn afscheid vielen bijna met elkaar samen waardoor we al snel besloten er een knotsgekke kerst van te maken. Mick stuurde een berichtje naar wat vrienden en ik naar mijn ouders om ons te helpen dit plan te realiseren. Met als boodschap bezorg deze kids een ongelooflijke kerst! Iedereen vond het een top initiatief en al snel kregen we van iedereen een bijdrage om dit waar te kunnen maken. De kids wisten van niks toen we in de ochtend aankwamen. We vroegen ze allemaal netjes op een rijtje te gaan staan. Eenmaal verteld dat we naar Kentucky Fried Chicken gingen (ze hadden geen flauw idee wat het was) en daarna naar de film waren ze erg enthousiast geworden. Toen we ook nog eens met fietsen binnenkwamen werden ze helemaal knettergek! Je zag dat ze nog nooit gefietst hadden (zie foto) maar aan de gezichten kon je zien dat ze het fantastisch vonden.

We hadden een busje gehuurd dat ons naar de KFC bracht. Nepal is een hele andere wereld als Nederland en dat is zelfs te zien aan de KFC. Voor de ingang staat er een portier die deur openhoud en het personeel spreekt je netjes aan met “good afternoon sir”. De kids gingen zitten en ik en Mick gingen bestellen. We waren aan de buurt en er werd ons gevraagd wat we wilden bestellen. Waarop wij antwoordden: 20 zinger menu’s en drie familybuckets. De medewerkster schoot bijna van haar stoel en je merkte dat de gehele bediening van ontspanning naar chaos schoot. Toch moet ik zeggen dat ik nog nooit zo snel alles heb gekregen bij KFC! Aan de tafels werd er met spanning gewacht op het eten. Na 40x heen en weer te lopen met het eten, zag je iedereen genieten van de lekkere kip. Umbir (zie foto) vond de kip heerlijk en beschermde het met zijn leven. Daarnaast was Umbir ook alle ketchup zakjes aan het verzamelen, helaas dacht hij dat het chocola was, toen hij eenmaal een pakje opende was hij onaangenaam verrast met de inhoud.

Nadat alle maagjes volzaten gingen we door naar de film. Er draaide maar één film PK, een Bollywood comedy van drie uur. Dat beloofde een lange zit te worden. De film begon en ik heb van het begin af aan hard gelachen! De helft snapte ik natuurlijk niet maar toch kan je veel uit beelden herkennen, daarnaast werd de taal gemixt met Engels. Wat een verassing was het toen we zagen dat de film begon in België, hier en daar hoorde je wat Nederlands op de achtergrond, erg grappig! Deze film ga ik zeker nog een keer kijken met Engelse ondertiteling! Na de lange zit gingen we richting huis. De kids hadden al weer honger gekregen en vroegen of we misschien weer even langs de KFC konden. Het is leuk om te zien dat je die kinderen zo blij kan maken en vooral als ze dat ze deze dag nooit meer vergeten. Een mooie herinnering die niemand van ze af kan nemen!

Na kerst kwam mijn weekend er alweer aan. De hike van vorige week was zo goed bevallen dat we hadden besloten om dit weekend er weer eentje te gaan doen. Dit keer van Banepa naar Nagarkot. Nagarkot is een beroemd punt op de berg waar veel mensen de zonsopkomst komen bekijken. Je kijkt neer op het Kathmandu Vallei en op een heldere dag kan je de stad zien. Dit keer samen met Mickey ging ik het avontuur tegemoet. Er werd ons verteld dat het een makkelijke route is waar je niet snel verdwaald raakt, 3,5 uur zou het gaan duren. De mensen zijn hier zo ongelooflijk aardig, iedereen probeert je te helpen. Van Banepa moesten we eerst een stuk, zonder hoogte verschillen, door allemaal kleine dorpjes lopen. De vele oude mannetjes waren zeer fotogeniek en hadden er geen problemen mee dat ik ze op de foto vastlegde (zie foto’s).Deze week hadden we geen manke hond maar een oude dronken man die met ons meeliep. Helaas was hij niet zo fit als onze Bodie en haakte al zeer snel af.

Na de dorpjes merkte we al snel dat deze hike een stuk zwaarder was als die van vorige week. Enorme hoogte verschillen met veel stijgen en dalen, we gingen niet om de bergen heen maar zoals de Duitsers zeggen; immer gerade aus! Na zo’n 6 uur lopen kwamen we behoorlijk kapot aan in Nagarkot. Het zat hier vol met hotels en doodmoe gingen wij opzoek naar een hotel. In onze ogen was het of een krot of een giga luxe hotel, erg lastig! Na zo’n 45 minuten zoeken kwamen we net buiten het Nagarkot hotel Unkai tegen, helemaal alleen op een bergpunt met een enorm weids uitzicht. Na wat onderhandelen moesten we beide omgerekend 7 euro betalen, niet slecht! Met een welverdiend biertje en een heerlijke Chicken Dal Bhaat doken we vroeg ons bedje in om de volgende ochtend de zonsopkomst mee te maken. We werden wakker en beloond met één van de mooiste zonsopkomsten die ik ooit heb gezien. Het schitterende weidse uitzicht, een lichtstraal die de bergtoppen aanraakte en vervolgens gesplitst werd door een bergpunt, heel uniek! (zie foto) De zware reis werd dus beloond met een schitterend uitzicht. Wederom smaakte het hiken naar meer!

Ik wil graag afsluiten met iedereen een goed en gezond Nieuwjaar te wensen! Laten we hopen dat 2015 net zo goed wordt als 2014!